Þegar afdankaði vinstri maðurinn snýst gegn hagsmunum almennings

Það er eitthvað stórkostlega heillandi, og á sama tíma einhver skáldlegur fáránleiki, við það að fylgjast með sumum af eldri kynslóð íslenskra vinstri-stjórnmálamanna ræða um Evrópusambandið.

​Í áratugi hefur manni verið kennt að vinstristefna snúist um velferð almennings, jafnrétti, baráttu gegn forréttindahópum og að verja heimilin gegn efnahagslegu ofbeldi. En um leið og rætt er um Evrópusambandið eða bara samningsviðræður um inngöngu í ESB, þá virðist allri vinstri-hugmyndafræði hent út um gluggann og í staðinn tekin upp gamall, þjóðernissinnaður hræðsluáróður.

​En mesta viðsnúninginn má sjá þegar kemur að sjávarútveginum.

​Einn fáránlegasti viðsnúningur sögunnar: Stórútgerðin sem „ESB-sinni“?

​Nýlega hafa fulltrúar hins gamla vinstris komið fram með þá stórhuga kenningu að stórfjármagnið og stórútgerðin vilji í raun og veru ganga í ESB, allt vegna þess að stakir aðilar innan greinarinnar hafa þorað að viðra þá skoðun að sjálfsagt sé að skoða hvað felst í samningnum. En í huga gamla vinstris er þetta allt saman bara leikrit: Andstaða útgerðarinnar sé einungis sjónarspil og „auðvaldið“ þrái í raun ekkert heitar en að komast í faðm Brussel.

​Þetta er, svo vægt sé til orða tekið, dálítill viðsnúningur á veruleikanum.

​Við sem höfum fylgst með íslenskri þjóðfélagsumræðu síðustu áratugi vitum betur. Íslensk stórútgerð og hagsmunasamtök hennar hafa verið einir hörðustu andstæðingar ESB-aðildar á Íslandi um áratugaskeið. Þau hafa dælt tugum milljóna í herferðir og barist hatrammlega gegn því að við fáum einu sinni svör við þeirri einföldu spurningu hvað væri raunverulega hægt að semja um, Áfram Ísland einhver.

​Af hverju? Vegna þess að núverandi kerfi hentar þeim vel. Þau sitja tiltölulega fámenn að auðlindinni í skjóli íslensku krónunnar, borga takmarkaða auðlindarentu miðað við raunverulegt virði, taka jafnvel sína eigin ávöxtun í evrum og skilja reikninginn vegna óstöðugleikans eftir hjá íslenskum heimilum.

​Þegar gamli vinstri maðurinn mætir í fjölmiðla og snýr þessu öllu á hvolf, til að halda því fram að það sé „auðvaldið“ sem vilji í ESB, er hann í raun að gera dálítið merkilegan hlut: Hann er að koma fram sem ólaunaður almannatengill fyrir stórútgerðina.

​Með því að koma í veg fyrir að við sjáum samninginn, er vinstri maðurinn að verja kvótaeigendur og forréttindi þeirra aðila sem hann þóttist áður hafa barist gegn, talandi um fáránleika.

​Hagsæld almennings fórnað á altari gamalla dogma

Með því að neita að skoða Evrópukostinn er gamli vinstri maðurinn beinlínis að berjast gegn hagsæld almennings.

​Á meðan venjulegt launafólk reynir að stýra heimilisskútunni í gegnum 10% íbúðalánavexti, stökkbreytta verðtryggingu, harðgerða verðbólgu og gjaldmiðil sem rýrir kaupmáttinn með reglulegu millibili, þá reynist gamli vinstri maðurinn í raun ekkert annað en málpípa auðvaldsins og stórútgerðarinnar. Hann mætir í fjölmiðla til að verja sjálfstæðan gjaldmiðil sem veitir aðeins einum hópi „sveigjanleika“, þann sveigjanleika fyrir útgerðina að fella gengið og framkvæma heildstæða launalækkun á alla þjóðina án þess að þurfa nokkurn tímann að spyrja um leyfi.

​Að fórna lægra vaxtastigi, meiri kaupmáttarvörn og stöðugleika venjulegra heimila vegna nostalgíu um gamla daga og úrelda þjóðernishyggju er ekki vinstristefna. Það er hrein kjaraskerðing sem stýrist af misskilinni forréttindablindu.

​Kjósendur eru löngu búnir að átta sig

​Það sem gerir þessa stöðu enn vitlausari og hreinlega fáránlega er að grasrótin er löngu búin að átta sig á hlutunum.

​Skoðanakannanir sýna ítrekað að yfir 90% kjósenda Vinstri Grænna eru jákvæðir gagnvart því að ljúka eða halda áfram ESB-viðræðum til að fá samninginn á borðið og sjá staðreyndirnar, og svipaða sögu má segja um kjósendur Sósíalista. Fólkið sem mætir á kjörstað og vill félagslegt réttlæti skilur mætavel að háir vextir og verðbólga koma harðast niður á lágtekjufólki, ungu fólki og fólki á leigumarkaði, þó að afdankaðir pólitíkusar skilji hvorki upp né niður og rugli saman hagsmunum kvótaeigenda og almennings.

​Kjósendur vinstriflokkanna eru löngu búnir að átta sig á því að það er ekkert „félagslegt“ við íslenska vaxtastigið og ekkert „réttlæti“ í verðtryggingunni.

​Tími til að fá svörin á borðið

​Atkvæðagreiðslan og umræðan um ESB snýst ekki um að samþykkja neitt í blindni. Hún snýst einfaldlega um að fá upplýsingarnar á borðið og sjá hvort við getum tryggt íslenskum heimilum sömu kjör, sömu vexti og sama stöðugleika og fólk í Evrópu hefur búið við um áratugaskeið. Það getur ekki gerst nema við getum samið af alvöru um hvernig meðal annars verður staðið að sjávarútvegsmálum og fiskveiðum á Íslandi innan ESB.

​Gamli vinstri maðurinn má vel sitja eftir í sínum samsæriskenningum og stunda „röklega“ fimleika með „staðreyndir“ varðandi stórútgerðina. En íslensk heimili hafa einfaldlega ekki efni á því að fjármagna svoleiðis vanhugsaða nostalgíu lengur.