Jáfram Ísland

​Á fundi nýs hóps sem fór fram undir hinu spriklandi ferska slagorði „Áfram Ísland“ blasti við dásamlegt sjónarspil. Þar stóðu hlið við hlið einstaklingar sem alla jafna gætu líklega ekki sammælst um hvað klukkan væri, hvað þá hvernig eigi að reka eitt stykki samfélag. Þarna mættust vinstrið, hægrið og allskyns elítur og sérhagsmunaseggir í svo innilegum faðmlögum að fátítt má teljast. Hægra fólkinu var nákvæmlega sama þótt liðsfélagar þeirra á vinstri kantinum vilji ríkisvæða allt sem hreyfist, og vinstra fólkið lokaði dyggilega augunum fyrir þjóðernisrembingi Tortóla-reikningseigenda sem stóð við hliðina á þeim, enda skiptir innihaldið engu máli svo lengi sem allir hrópa „nei“ í kór. Fyrir þessu áhugafólki um óbreytt ástand er „Áfram Ísland“ nefnilega krafa um að allt standi rækilega í stað í sömu gömlu góðu hjólförunum, þau gætu eins hrópað Áfram Kyrrstaða.

​Slagorðið „Áfram Ísland“ er eitthvað sem við þekkjum öll og tengjum við samstöðu. Þetta eru orðin sem sameina íslensku þjóðina á kappleikjum og stórviðburðum þegar við stöndum saman sem einn maður. Það er því stórkostlegt leikhús fáránleikans að sjá þessi fallegu hvatningarorð beitt í pólitískri vegferð sem snýst fremur um að kljúfa þjóðina, ala á ótta og tryggja að almenningur fái alls engar upplýsingar. Menn fórna rökréttri hugsun á altari blindrar samstöðu; það skiptir engu máli af hverju þau hata „óvininn“, svo lengi sem þau hafa einhvern sér við hlið til að grýta hann saman.

​Við sem viljum sjá raunverulegar framfarir og ný tækifæri eigum hins vegar annan, rökréttari og talsvert hressari valkost. Við breytum þessu einfaldlega í Jáfram Ísland.

​Að segja já í ágúst snýst ekki um að kasta fullveldinu á glæ eða kveðja íslenska menningu, heldur nákvæmlega þveröfugt: að sækja fram af sjálfstrausti og krafti. Við eigum ekki að láta hóp fólks úr fílabeinsturni kyrrstöðunnar telja okkur trú um að það sé eitthvað sérstakt þjóðarstolt fólgið í því að búa við hæstu vexti í Evrópu, krónuflökkt og endalausri dýrtíð í búðarhillunum. Jáfram Ísland er krafa um að við sýnum þann kjark að kanna til þrautar hvað er í boði fyrir íslensk heimili og unga fólkið okkar.

​Ef við segjum já í ágúst, þá erum við að segja já við mögulega sterkari og varanlegri kaupmætti. Við veljum að finna út hvort evrópskur efnahagsstöðugleiki geti tryggt að launin okkar haldi virði sínu og brenni ekki upp í verðbólgubáli jafnóðum. Þetta yrði engin töfralausn, en yrði líklega skref í rétta átt frá verðbólgubáli og dýrtíð.

​Ef við segjum já í ágúst, þá erum við að segja já við mögulega lægra vöruverði og afnámi tollamúra. Við veljum að hleypa heilbrigðri samkeppni að neytendamarkaðnum svo íslenskar fjölskyldur þurfi ekki að greiða sérstakan skatt á hversdagslegar nauðsynjar umfram nágranna okkar. Þetta yrði heldur engin töfralausn, en yrði líklega skref í rétta átt frá verðbólgubáli og dýrtíð.

​Ef við segjum já í ágúst, þá erum við mögulega að segja já við auknum samstarfsmöguleikum í menntun, rannsóknum og nýsköpun. Við veljum að tryggja íslensku hugviti fullan og jafnan aðgang að stærsta þekkingarsamfélagi heims og opna nýjar gáttir fyrir unga fólkið okkar til framtíðar. Enn og aftur, þetta yrði engin töfralausn, en yrði líklega skref í rétta átt fyrir unga fólkið sem vill mennta sig.

​Málflutningurinn á fundinum sýndi glöggt hverjir það eru sem tala. Þetta er fólkið sem verður nánast skelkað við tilhugsunina um breytingar og fær klígju við gagnsæi, enda fer ágætlega um það í núverandi kerfi á meðan almenningur borgar brúsann.

​Jáfram Ísland snýst hins vegar um lýðræðislegt sjálfstraust. Það snýst um að ljúka viðræðunum, sækja samninginn, leggja hann á borðið og leyfa þjóðinni sjálfri að taka upplýsta ákvörðun um framtíðina í kjölfarið. Sýnum að við þorum að taka samtalið og sjá valkostina.

​Jáfram, eða bara Já Ísland, fyrir heimilin, fyrir unga fólkið og fyrir framtíðina.