25.4.2026 - Óeigingirni
Þetta lærði ég í dag: Sagan af MacKenzie Scott er ein magnaðasta birtingarmynd gjafmildi meðal milljarðamæringa sem ég hef séð. Með því að gefa milljarða dollara án skilyrða eða þörf á sviðsljósi, minnir hún okkur á að mesta ríkidæmið felst í því að lyfta öðrum upp.
Konur eru einfaldlega betri manneskjur en karlmenn...
...eða að minnsta kosti er það tilfinningin sem ég sit eftir með eftir að hafa kafað ofan í sögu konu sem ég las um í dag. Það er merkilegt að sjá hversu óeigingjörn hún er.
Ég var að lesa um MacKenzie Scott og hvernig hún hefur ráðstafað auðæfum sínum eftir skilnaðinn við Jeff Bezos árið 2019. Það er eiginlega hálfgerð opinberun að bera hennar nálgun saman við það sem við eigum að venjast frá öðrum milljarðamæringum. Á meðan tækniforkólfar keppast við að smíða eldflaugar (m.a. fyrrverandi eiginmaður hennar) og reisa minnisvarða um sjálfa sig, hefur hún hljóðlega breytt því hvernig gjafmildi milljarðamæringa mætti gjarnan vera.
Hún byggir ekki glæsilegar höfuðstöðvar í sínu nafni eða krefst þess að fá nafn sitt skorið í stein yfir innganga bygginga og fleira í þeim dúr. Þess í stað gerir hún eitthvað sem virðist vera mörgum karlmönnum í hennar stöðu ómögulegt:
Hún treystir fólki
Í stað þess að búa til flókin umsóknarferli eða styrktarkvöldverði, þá vinnur teymið hennar í bakgrunninum við að finna samtök sem eru nú þegar að vinna góðverk í sínum samfélögum, en fá sjaldan athygli. Þegar hún gefur, þá eru engin skilyrði. Hún segir einfaldlega:
„Ég sé hvað þið eruð að gera, ég trúi á ykkur og hérna eru peningarnir til að halda áfram.“
Það sem slær mig mest:
- Skalinn er óskiljanlegur: Hún er búin að gefa yfir 26 milljarða dollara frá árinu 2019, sem eru næstum 3200 milljarðar króna á gengi dagsins.
- Ekkert sjálfshól: Hún heldur enga blaðamannafundi og gerir fátt til að fanga athygli á stuðningi sínum. Hún skrifar bara stuttar færslur á vefsíðu sína þar sem hún dregur fram vinnu annarra, ekki sína eigin.
- Hjartað í verkinu: Hún styður allt frá matarbönkum og athvörfum fyrir þolendur heimilisofbeldis yfir í menntastofnanir fyrir minnihlutahópa.
Það er eitthvað svo dásamlegt við þessa nálgun. Hún sýnir okkur að raunverulegur máttur felst ekki í því að eiga sem mest, heldur í því að þora að sleppa takinu og lyfta öðrum upp. Hún spurði sjálfa sig: „Hver þarf á þessum peningum að halda meira en ég?“, og hún svarar þeirri spurningu á hverjum einasta degi með verkum sínum.
Í heimi þar sem margir keppast við að byggja eigin veldi, minnir MacKenzie Scott okkur á að mesta ríkidæmið felst í því að láta gott af sér leiða án þess að krefjast þess að fá klapp á bakið. Sannarlega eitthvað til að hugsa um.
